opis

Trzy płótna zestawione ze sobą jedno nad drugim (najmniejsze spoczywa na posadzce) tworzą schemat do gry w klasy. Białe płótna o lekko pożółkłym zabarwieniu, stanowią tło dla czarnego konturu schematu. Największe, górne płótno podzielone jest na 4 strefy. Trzy poziome prostokąty zaznaczone konturowo dopełnia leżący na nich na osi trzeci prostokąt dopełniony odcinkiem koła, którego krawędzie uniesione do góry dochodzą do krawędzi płótna. Płótno środkowe podzielone jest na dwie równe, poziome strefy wyznaczone czarnym konturem. Trzecia część to pojedyńczy biały prostokąt z czarnym konturem biegnącym wzdłuż krawędzi płótna/deski. Praca przedstawia schemat dziecięcej gry w klasy, której uczestnicy przeskakują z jednego pola na drugie. Schemat z poziomego przekształca się w pionowy, zajmując ścianę. Teraz gra nie jest już ożliwa, nie można osiągnąć jej celu, którym jest pole nazywane niebem. W obecnej pozycji całość traci swój sens, ujawniając absurd wynikający z naruszenia reguł gry.

Symboliczny absurd. Reguły dotyczące gier są precyzyjnie określone. Kiedy naruszy się ich struktury, stają się bezużyteczne lub zamieniają się w symbol. Praca Marii Stangret odtwarza schemat dziecięcej gry w klasy; poziomy rysunek, w obrębie którego wykonuje się odpowiednią sekwencję skoków. W nagrodę osiąga się niebo, przedstawione jako koło. Aby gra była możliwa, rysunek musi być płaski. Jednak artystka ustawiła część gry w pionie, czym oczywiście ją uniemożliwiła. „W zamian za to” uzyskała symbol duchowej wspinaczki.