opis

MSWK/Fot/1/1. Pierwsze zdjęcie w cyklu. W owalną kompozycję, na białym, neutralnym tle, wkomponowana stojąca, bosa postać kobieca w zaawansowanej ciąży. Ukazana z prawego profilu, ręce złożone na brzuchu. Twarz lekko zwrócona w kierunku obiektywu, wzrok skierowany ku dołowi. Ubrana w białą szydełkową sukienkę. Plik podpisany „styczen1.2009”. MSWK/Fot/1/2. Drugie zdjęcie z cyklu. W owalnej kompozycji na białym, neutralnym tle wkomponowana w centrum kobieta w pozycji siedzącej, przodem do widza. Brak siedziska sprawia wrażenie unoszenia się w powietrzu. W uniesionych dłoniach podtrzymuje nić z rozpruwanego przez siebie rąbka sukienki, stopy bose. Plik podpisany„styczen2.2009”. MSWK/Fot/1/3. Trzecie zdjęcie w cyklu. Kompozycja pionowa. Po lewej stronie postać śpiącej kobiety leżącej na czerwonej pościeli. Ubrana w szydełkową sukienkę połączoną z ubrankiem dla dziecka, będącym pomniejszoną wersją sukni artystki. Przedstawiona postać wypełnia niemal całą przestrzeń zdjęcia. Plik podpisany „luty1.2009”. MSWK/Fot/1/4. Czwarte zdjęcie w cyklu. Kompozycja pionowa, scentralizowana, zamknięta. Na czerwonej pościeli, w białej szydełkowej sukni, leżąca kobieta z niemowlęciem przy jej lewym boku. Nogi ugięte w kolanach, bose stopy. Prawa ręka złożona na biodrze, lewa delikatnie obejmuje córkę. Dziecko w jasnoróżowych śpioszkach oraz szydełkowej, białej sukience, połączonej prującą się nicią z suknią kobiety. Plik podpisany „luty2.2009”. MSWK/Fot/1/5. Piąte zdjęcie w cyklu. Kompozycja pionowa. Zbliżenie na śpiącego niemowlę. Po prawej stronie fotografii zarysowana postać kobiety obejmującej troskliwym gestem dziecko. W centrum kompozycji niemowlę w jasnoróżowych śpioszkach i białej, szydełkowej sukience połączonej z matką białą nicią, plik podpisany „luty3.2009”. MSWK/Fot/1/6. Szóste zdjęcie w cyklu. Kompozycja pionowa, otwarta. Portret całopostaciowy kobiety z dzieckiem na czerwonym tle. Młoda kobieta w białej, szydełkowej sukni ustawiona en face do widza, spogląda przed siebie. Krótkie, kasztanowe włosy okalają jej szczupłą twarz. Na ramionach trzyma dziecko w wieku ok. 11 miesięcy, ubraną w analogiczną do kobiety sukienkę. Dziecko o krótkich, jasnych włosach i błękitnych oczach spogląda także w kierunku obiektywu. W ustach trzyma smoczek. Obie postacie połączone są nicią będącą integralnym elementem ich sukienek. Plik podpisany „22Maj2010”.Opis autorski: „Biała szydełkowa sukienka powstawała w czasie trwania ciąży, robiłam ją dla siebie w czasie kiedy moja córka rozwijała się we mnie. Pod samo koniec ciąży zaczęłam pruć moją sukienkę, zapowiadając tym samym zbliżenie się przyjścia na świat nowej istoty. Od chwili narodzin mojej córki Gai rozpoczęłam szydełkowanie sukienki dla niej, prując równocześnie tą, którą mam na sobie. Gaja będzie rosła, ja będę się kurczyć. Cały czas będziemy połączone nicią. Proces powstawania sukienki dla Gai, a tym samym jej dorastania będzie kontynuowany na pewno do jej pełnoletniości, co rok zamierzam wykonywać jedno zdjęcie pokazujące dorastanie mojej córki. Po tym czasie zdjęcia będą nadal powstawać, ale nie w wyznaczonym na razie czasie. Z każdego jednego zdjęcia, które powstanie Muzeum będzie otrzymywało jeden egzemplarz”. Praca ukazuje związek matki z dzieckiem, symboliczne po-łączenie, jakie istnieje przez całe życie. To także obraz prze-mijania. Sukienka wykonana w czasie ciąży jest systema-tycznie pruta i przerabiana na sukienkę dla córki. Sukienka matki zmniejsza się z każdym rokiem, proporcjonalnie do tego procesu rośnie dziecko. Zmiany te artystka planuje do-kumentować przez kilka najbliższych lat.

Refleksja macierzyńska. Posiadanie dziecka to jedno z najbardziej skomplikowanych doświadczeń emocjonalnych człowieka. Jest w nim radość, uwiązanie, niekończący się niepokój i poczucie spełnienia. Praca Małgorzaty Markiewicz to zaplanowana na wiele lat dokumentacja związku matki z córką. Sukienka zrobiona na szydełku w czasie ciąży jest po kawałku pruta i przerabiana na sukienkę dla dziecka. Poszczególne etapy są dokumentowane na fotografiach. Dziecko rośnie, więc sukienka matki staje się coraz krótsza. To stopniowe oddawanie siebie dziecku ma tutaj zasadniczą wymowę symboliczną.

Sukienka, wykonana przez artystkę w czasie ciąży, jest systematycznie pruta i przerabiana na ubranko dla córki. Artystka planuje dokumentowanie tego procesu przez kilka najbliższych lat. Fotografie docelowo o wymiarach 50x70 cm. Edycja 3+ae