opis

Film składa się z zestawionych ze sobą ujęć z zakładu pogrzebowego oraz z fikcyjnej sesji zdjęciowej przy udziale dziecięcych modeli. W zakładzie pogrzebowym filmowane są pomieszczenia, sprzęt i narzędzia używane przy przygotowaniu ciała zmarłego, ekspozycja trumien, wnętrze kaplicy i biura zakładu. W studiu fotograficznym widać kulisy pracy jego ekipy: ustawianie oświetlenia, scenografia, makijaż, odpoczynek osób pracujących przy sesji. Obie rzeczywistości mieszają się ze sobą: kamera przejeżdża płynnie z jednego pomieszczenia do drugiego, w przestrzeni zakładu pogrzebowego pojawia się wyposażenie fotograficzne, ostatecznie sprzęt zostaje rozstawiony w zakładzie i sesja odbywa się tam. Materiałowi wizualnemu towarzyszy głos pracowników zakładów pogrzebowych, opowiadających o kulisach swojej pracy. Momentami obraz i dźwięk są zsynchronizowane w taki sposób, że opis zostaje „włożony w usta” pozujących przed aparatem fotograficznym dzieci.Wyprodukowane dzięki Manifesta Foundation i School of the Art Institute of Chicago.   Komentarz odautorski: Praca specjalistów odpowiedzialnych za organizację pogrzebu, ostatniego publicznego pożegnania zmarłego, łączy w sobie zawód makijażysty, chirurga plastycznego, rzeźbiarza, PR-owca, psychoterapeuty, organizatora eventów i maga. Ich profesja jest także symbolem współczesnej specjalizacji produkcji i wyrazem dystansu oddzielającego ich jako usługodawców od konsumentów. „Reżyserzy pogrzebów” mówią o swojej pracy przy wyłączonej kamerze, w tym czasie kręcone są ujęcia w domu pogrzebowym, przerywane scenami z planu zdjęciowego, na którym wykonuje się fotografie dzieci do celów komercyjnych. Niektóre kwestie poruszane przez wypowiadających się „reżyserów” w jakiś sposób odwołują się do pokazywanych ujęć z planu zdjęciowego: nakładanie makijażu, praca nad prawidłowym ułożeniem rąk, mimiką i właściwym wyrazem twarzy, wykańczanie całości, wysiłek włożony w kreowanie obrazu, który pozostanie w pamięci. Gdy kamera przechodzi z jednej zastygłej w bezruchu twarzy czy ciała do drugiego, nieruchomi zazwyczaj w swych pozach modele zaczynają nagle mówić, a ich wypowiedź, zsynchronizowana z głosem lektora, przypomina głos z zaświatów. Omer Fast