opis

Historia, w której uczucie norweskiej artystki do więźnia wydaje się oczyszczać go z winy. Zło zostaje przeciwstawione dobru, które zmienia u widza sposób odbioru przedstawionych wydarzeń.

Antropologia zbrodni i estetyka antropologiczna. Wszystko jest wybaczalne, kiedy wnikniemy w człowieka i zobaczymy jego wrażliwość oraz wysiłek, jaki wkłada w nadanie sensu swojemu życiu. W kontekście takich starań zbrodnia staje się jedynie wybrykiem przypadku. Człowiek pozostaje nośnikiem wartości wbrew wszystkiemu. Lars Laumann w swoim filmie starannie unika wypominania zbrodni swojemu bohaterowi, poszukując jedynie jego człowieczeństwa. W ten sam sposób zachowuje się występująca w filmie młoda artystka norweska i to tłumaczy jej miłość do człowieka skazanego na śmierć. Taka filozofia człowieka nadaje życiu tych ludzi radość i lekkość. Efektem jest piękny człowiek patrzący na pięknych ludzi.